کمک...

به تو میگویم؛ کاغذ بی رنگ و خالی از نیرنگ

باز کودکی گمگشته ام

در غربتی آنچنان خالی...

خالی و سرد ...

سرد و بی انتها...

و دستهایم به راه بازیچه ای از نازنینی-

مهربانی-

تا دگربار دل خردسالم شاد شود...

کی دوباره خواهم خندید؟

کی گامهای کودکانه ام

رها و دوباره می رقصند؟

آه...کاغذ بی رنگ و خالی از نیرنگ...

آه دستی ؛

مهربان دستی...

گرم صدایی؛...

شانه ای غمخوار...

کجا فریاد کنم

تا دلی بشنود مرا؟

رو به کدام کوچه فریاد کنم:

              آی ی ی ی ی ی ی...

کمک کنید...من گم شدم...

من کودکی تنها- تنهای تنهایم........

/ 0 نظر / 7 بازدید