نفس هم فاصله است...

در این لحظه،

در اوج شفافیت ذهن، در نهایت آگاهی فکر

اینچنین می اندیشم:

شاید عشق حقیقی، دروغ بزرگ، بزرگ، بزرگی بیش نبوده است...

و بشر ، این اشرف مفلوک، احمق و تهیدست مخلوقات قرنها و هزاره ها خود را با خیال خام این عشق فریفته است...

چرا که میبینم این عشق ناب، تاب و نایافتنی گاه چنان زیبا و معصوم و دلپذیر دست یافتنی میشود...

آه...که باورش برای عاشق و معشوق دشوار می آید...

و در کوبیدن مظلومانه اش را نه می بینند و نه می شنوند...

......

......

گفته بودم، گفتم، می گویم:

حتی نفس اگر فاصله من با توست، نفس مرا بگیر...و... توهراس داری از حتی شنیدنش...

/ 3 نظر / 8 بازدید
علی فردین پور

گاه انچنان زیباییهای زندگی خوب و شیرینند که سخت می شود باورشان داشت.ای وای بر ما که بلند ها را می شنویم نامهربانی ها را می بینیم و سخت ها را می خواهیم و نمی دانیم که خوبها چه ساکت و مهربان می آیند و چه آسان می روند و ما همیشه دیر می فهمیم.

جا مانده از زندگي

آنان كه عميق تر و بهتر دوست دارند بايد بيشتر به خود فشار بياورند تا لب از هم بگشايند و بگويند كه دوست دارند. كسي كه از شنيدن دوستت دارم هراس دارد به اين معني نيست كه كه دوست ندارد. شايد طاقت فشار لب از هم گشودن را ندارد سوزاناي عزير